16janúar

Blogg?

Well, það hefur enginn kommentað um það en margir eru að segja við mig að ég eigi að drífa mig í að blogga og ég er meira en sammála því. En eins og vanalega byrja ég bloggin mín án þess að hafa nokkur hugmynd um hvað ég mun blogga að sinni. Vonum bara að það meiki eitthvað sense, þó það sé eitthvað voða hæpið.

Björgólfur, elsku fartölvan mín er í viðgerð og sakna ég þess að geta hangið í tölvunni þegar ég hef ekkert betra að gera. Ég er varla búin að fá að fara í Battlefield og nerdast sem sýgur feitann sko.

Skólinn er náttúrulega byrjaður og ég á fullu. Stundataflan mín er hrikaleg löng og svolítið leiðinleg en svona er þetta. Tvemur sexföldum tímum og einn fjörfaldur í Málmsmíði. Svo á mánudögum er ég til sex, ég er ekki alveg að fíla það þar sem þegar ég er búin í skólanum er dagurinn minn að verða búinn. Svo er líka svona yndislegur árekstur á fimmtudögum. Svolítið yfirþyrmandi en þetta reddast.

Svo nenni ég ekki að fara segja frá því sem ég er búin að gera enda er ég með hrikalega leiðinlegt og svakalega ömurlegt minni. Akkurat núna sit ég bara að frjósa af mér tærnar og ýmsa aðra líkamshluti á meðan allir strákarnir eru steinsofandi og hlýir. Ég væri til í að vera sofandi akkurat núna en ég kemst ekki fyrir þar sem þegar ég stóð upp til að fara á klóið um sjö leytið í morgun og svo þegar ég kom tilbaka var bara búið að taka allt plássið mitt. Nú liggur hann rosa happy, hrjótandi eins og mother fucker og ábyggilega drulluheitt. ME on the other hand, finn ekki fyrir tæranar á mér. Geðveikt stuð eitthvað!

Og djö langar mig suður til að hitta Flöffý ástina mína en ég hef bara ekki komist suður, því miður! Elska þig sætust mín :*

Ég hef voða lítið verið að pæla enda er ég aðeins of busy alltaf fyrir minn smekk. Kannski mér detti eitthvað voða sniðugt í hug á meðan ég sit hér að blogga um nákvæmlega ekki neitt, hlusta á fm957 á netinu því ég finn ekkert tónlist í tölvunni, hrikalega svöng, drulluþreytt og skítakalt.

Jæja ein gömul og góð pæling sem ég hef meira segja flutt ræðu um í íslensku tíma, óundirbúin og læti.

Fordómar hata ég. Fordómar eru svo tilgangslausir. Ég hef náttúrulega fengið minn skammt af fordómum gegnum ævina, enda er ég ekkert neitt súper venjulega. Fólk sem þekkir mig getur heldur betur staðfest það. Ég er t.d. þekkt í VMA sem snuddustelpan. Mér er svosem slétt sama, fólk man amk eftir mér. Svo fréttir maður það frá vinum að fólk sé að "baktala" mann. DsT var í lífsleikni og heyrði hún frá einhverjum stelpum sem þekkja mig ekki einusinni.
"Veist þú hver Merenia er, kölluð Mímí?"
"Já! Þarna snuddustelpan"
"Sjitt já, hún er svo skrítin"
Bara vá? Hefur fólk EKKERT betra að gera en að tala um fólk sem það hefur aldrei talað við nema eitthvað "eigum við að teikna svona?" eða "má ég fá að diskinn til að fá myndirnar?" eða eitthvað álíka. Ég meina, slúður er svosem ekkert nýtt fyrirbæri en þær voru bara eitthvað að tala illa um mig. Enginn spes tilgangur svosem.
Svo er náttúrulega yndislegi gryfjuhópurinn. Miiiiikið af fordómum í kringum okkur. Svo what, við actum eins og við séum 10 ára, hoppandi og skoppandi um og alltaf með læti en hvað er að því að vilja lifa lífinu og njóta þess að vera ung/ur eins og maður getur. Lífið yrði strax leiðinlegra ef allir mundu acta sinn aldur. Svo er líka það. þessar helvítis hnakkamellurógéð (ég veit ég er að tala um fordóma en lestu bara áfram og þú skilur) sem eru í VMA. Vinkona mín (Ílona) var að bíða eftir frönskunum sínum og það er náttúrulega bið þannig hún settist bara niður við eitt af hnakkaborðunum þarna og var ekkert að skipta sér af einu eða neinu sem gékk þarna á. Heyrðu, pikkar ekki ein af ljóshærðu meikdollu ógéðunum sem sitja vanalega þarna í hana og spyr með
hneykslistón "afhverju situr þú hér?!" WTF?!? Auðvitað reif Ílona kjaft tilbaka eins og hún gerir best. Það er vissulega skipt í VMA en fólk má samt sitja þar sem það vil, þetta er enþá frjálst land þó svo að þetta sé fordómafullt land. Svo eru til mörg dæmi í viðbót en ég hef ekki allan tímann í heiminum

En ég nenni engann veginn að halda áfram þessu nöldri, ég ætla að fara leggja mig fyrsta að skíturinn er kominn á fætur. Svo held ég að ég eigi komment skilið fyrir fallega bloggið mitt, ekki satt? Svo skal ég reyna að vera duglegri en það er náttúrulega spurning hvernig það mun takast.

Ég kveð að sinni

.Merenia.

.ily.

16. janúar 2008 klukkan 11:01
Merenia Kristín Hrafnkelsdóttir
5 athugasemdir

23desember

Andvaka.

Jæja, bloggheimur hér er Merenia. Það er spurning hvort það hrökkvi eitthvað sniðugt upp úr mér, það gerist víst stundum og stundum. Lá ég andvaka í nótt, geðveikt leiðinlegt. Stundum er fínt að liggja upp í rúmi og hugsa um hitt og þetta. En ég vildi sofa, í staðinn fékk ég að liggja þarna bara eins og illa gerður hlutur að láta mig dreyma um hluti, hluti sem ég fæ held ég ekki. Svo ætlaði ég að vera dugleg og blogga og var komin með heeeeelvíti langt og fallegt blogg, en svo asnaðist ég til þess að ýta á svona link sem ég er með þarna uppi ^ og allt eyddist. Ég var fúl en ég ætla samt að reyna rifja upp það sem ég var búin að skrifa.

Annars hef ég mikið verið að pæla í hvernig við verðum eins og við erum. Er það hlutirnir sem maður gengur í gegnum, fólkið sem maður kynnist og hlutirnir sem maður gerir? Eða er það allt fyrirfram ákveðið. Gerist allt með "æðri tilgang" og mun allt gang upp á endanum. Svona "destiny". Sjálf held ég að það sé fyrri kosturinn. Ég er búin að breytast svo mikið seinustu ár að það er óhugnalegt. Ég fór að pæla í því áðan hvaða fólk hefur breytt lífi mínu mest og er búin að komast að niðurstöðu. Ég er að pæla í að rifja þetta upp. Ath. þetta er svona nokkurnveginn í tímaröð.

Mamma mín er mér allt, án hennar væri ég ekki manneskjan sem ég er í dag. Hana elska ég af öllu hjarta og ef ég myndi missa hana þá yrði lífið mitt búið. Við getum sitið tímum saman að tala saman, grínast og hlægja og rífast. Saknaði ég hennar allan tímann sem ég var á Ak, á hverjum einasta degi <3

Pabbi minn. Fyrir þá sem þekkja mig vita afhverju hann er hérna, annars ætla ég ekki að fara nánar út í ástæðuna.

Hannes afi fór því miður frá mér fyrir 2 árum síðan. Hann og Stína amma nánast ein og sér kenndu mér íslensku. Bara með smá þolinmæði. Ég mun alltaf minnast hans að leggja kapal við eldhúsborðið. Hvíldu í friði elsku afi <3 :*

Silvía Rut er einstök stulkukind. Hana kynntist ég á 17. júní 2005 ætli það hafi ekki verið. Það var amk. 17. júni, ég man það mjög vel. Við höfum gengið í gegnum margt saman, möööööööörg rifrildi, miiiiikið af drama og samt erum við enþá svona nánar vinkonur. Sem sýnir hversu sterk vináttan okkar er. Bleikabandið forevah <3 :*

Þórður Steinar er snillingur af bestu gerð. Þessi strákur var og er fyrsta ástin mín, hann mun alltaf vera það. Hjálpaði hann mér í gegnum svo mikið, og ég er mjög svo þakklát fyrir það <3 :*

Áhöfnin á Tý í heild sinni breytti mér mjög mikið. Á þessum 16 dögum gerði ég margt nýtt og sé ekki eftir neinu, ekki eitt einasta. Fjölbreytilegir persónuleikar þar á ferð. Þaðan fékk ég mína svakalega áhuga á að fara í vélstjórn. Sakna allra mjög mikið, og vonast til að hitta þau öll sem fyrst. <3

Mæja kynntist ég fyrst á Trivia og eigum við einstækt bond þaðan. Hitti ég hana þegar ég byrjaði í VMA og urðum við góðar vinkonur eftir það. Kynnti hún mér fyrir mörgum og kom mér inní svokallaða “gryfjuhópinn”. Haha hún er yndi <3

Grímur/Gimmi/Frozti. Já, hvað á maður að segja um hann. Satt besta að segja breyttist lífið mitt og ég alveg fuck mikið þegar ég kynntist honum. Hann er sko enginn íþróttaálfur í bláum spandexgalla :)

Ætli þetta séu ekki bara aðal manneskjurnar sem hafa breytt mig eða lífi mínu. Svo eru líka margir aðrir.

Svona voru pælingarnar mínar á meðan ég lá andvaka, meðal annars. Mér finnst þetta vera nóg í bili.

Ég kveð að sinni

.Merenia.

.ily.

23. desember 2007 klukkan 15:50
Merenia Kristín Hrafnkelsdóttir
6 athugasemdir

16desember

Jæja, ný síða!

Jæja, er ekki komið að því að maður prófi nú einusinni enn að vera með blogg síðu. Maður er búin að reyna blogcentral sem var nú alltaf að feila, folk.is fyrir árum síðan þannig mín ákvað bara að prófa kerfið hjá bloggar. Gá hvernig það er.

Það er nú mjög góð spurning hvort ég endist eitthvað, frekar en venjulega. En maður má reyna, býst ég við.

Annars hef ég bara verið í hugleiðingum hér fyrir austan, voða lítið að gera eins og alltaf hér heimafyrir. Það er alveg óskiljanlegt hversu mikið ég sakna Akureyrar og alla sem ég þekki þar. Maður á nátúrulega sína vini hérna fyrir austan, en það jafnast ekkert á við klikkaða fólkið að norðan.

Silla mín með sinn eilífa hávaða, allsvakalega drama sem er alltaf í kringum ástina <3 Og svo bara hversu klikkaðslega æðisleg hún er ;*

Frozti gamli með sínar æðislegar djamm sögur, klikkuðu hugmyndir og yfir höfuð bara fyrir að vera hann, sem venst seint skal ég segja ykkur.

Gandra nágranni sem er alltaf að brallarast einhversstaðar, sofna útum allar trissur og öskra hlutum yfir allt sem áttu í raun og veru að vera fyrir manneskjuna sem er að ganga við hliðina á henni þá augnablik.

Ívar Örn/Íbbi elskan sem er án efa einn klikkaðasti strákur sem ég hef kynnst nokkurn tímann, sífellt að meiða sig sem kemur ekki á óvart því það sem þessum manni dettur í hug að gera er að mestu alveg stórhættulegt, og ef hann er ekki að gera eitthvað sem engum manni myndi detta í hug að gera nema honum þá er þessi elska að spila WoW. Þetta er hinn argast nörd en maður þykir alveg vænt um fíflið þrátt fyrir það. Hann er auðvitað trölli minn, hvað getur maður gert.

Máni Viðar er litli gingerinn minn. Teehee, þessi elska er ekkert svo klikkaður en ég ætla samt að minnast á hann :) Hann er beljan mín sem á belju sem mig langar í (einkahúmor from hell, eyh babe?) Hann og Íbbi eru bestustu vinir og þeim tókst nú að lana saman í meira en mánuð. Nerdz eða hvað? Þeir eru samt alveg l33t haxx0rz rsumn annað nerdalegt!

Bryndís og Magga í herbergi 2214 með sína æðislega klikkuðu kvöld/nætur stundir (eða eins og góður vinur orðaði það "sífelld orgía á þessum helvítis heimavistum"), snilldar hint sem hafa hrokkið uppúr Bryndísi og auðvitað ljóskukommentin hennar Möggu sem bregðast aldrei og enda alltaf með hláturkasti.

Ásta sem ég er reyndar nýbúin að kynnast en maður getur ekki neitað því hversu klikkuð þessi elska er, enda á ég mynd af henni með brjóstahaldara á hausnum!

Svo er náttúrulega allt gryfjuliðið, sem er án efa klikkaðasta fólkið í VMA. Kemur sjaldnast fyrir að manni leiðist í gryfjunni! Alltaf hægt að setjast niður hjá Sindra og forvitnast í hvað hann er að gera, eða fylgjast með nokkrum eðal nördum spila eitthvað spil sem ég botna ekki upp né niður i þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir til þess, eða skoða teikningarnar hjá listamönnunum á þessu borði, og ef allt annað bregðst þá skellur maður sér bara niður og bíður eftir einhver komi að tala við mann.

Þannig að miðað við hvernig lífið mitt hefur verið seinustu mánuðir, þá er að vera hér heima alveg agalega leiðilegt þegar allt fyrir norðan er alltaf á 110 og hérna liggur við að hraðinn sé á við snígil. Það er samt æðislegt að vera komin austur og hitta fólk sem maður hefur ekki séð mánuðum saman. Ég hitti hann Steinþór Snæ í fyrsta skipti síðan áður en skólinn byrjaði og lá nú við að ég tæklaði elskuna niður, enda voru ég, hann og Silvía nánast óaðskiljanleg í sumar. Samt sem áður líður mér alls ekki einsog það sé búið að líða sirka 5 mánuðir síðan ég fluttist á heimavistina. Maður er nú farin að sakna kvöldspjallið við Jóa, að banka uppá hjá vinum þegar maður hafði nú ekkert skárra að gera og fíflalætin í öllum á vistinni. Maður hefur ekki séð allt fyrr en maður hefur búið á vist. Maður sér allan andskotann þar. Leið ekki vika á milli skemmtilega atburði sem maður sá á göngunum, andyrinu og bara útum allt.

Jæja, nóg um Akureyri. Síðan ég hef komið austur hef ég lítið gert annað en að sofa, enda svaf ég samasem ekki neitt fyrir norðan. Amk ekki seinasta mánuðinn eða svo. Merkilegt nokk.

Í gær dröslaði ég mér á rúntinn með honum Arnór Ara og Snævar Leó og var það bara nokkuð skrautlegt. Ég var nýkomin uppúr löngu baði (sem var æðisleg ef einhver kærir sig um að vita) þegar Arnór bjallaði í mig. Hann spurði mig hvað ég væri að gera og ég svaraði hreinskilnislega "að vera nakin, en þú?". Honum brá heldur í brún en bauð mér bara á rúntinn. Maður getur ekki neitað rúnt þannig ég þáði bara boðið, en varð náttúrulega að klæða mig fyrst. Byrja bara að gera mig tilbúna, kemst svo að því að klukkutími er búinn að líða og Arnór orðinn óþolinmóður greyið. Skelli mig þá bara út og við rútum um Breiðdalsvík partyplace í svolítinn tíma. Spurt mig marga spurninga og sum þónokkuð vafasöm. Held barasta að þeir haldi að ég sé meira rugluð en ég var. Hah, það gæti samt staðist ef ég hugsa útí það. Svo skelltum við okkur út í sveit að kíkja á Bikir Rafn, Ástráð, Ívar, Sigga og Arnór sem voru inná Skriðu að reyna gera við gamla fjölskyldu bílinn minn. Gekk það svosem ágætlega, held ég. Annars veit ég ekki, ég veit samasem ekkert um bíla. Komum bílinn í gang með því að draga það áfram og var Birkir Rafn mjög svo ánægður með það. Að hans sögn gekk bílinn eins og draumur. Persónulega fannst mér bílinn hljóma meira eins og hann væri að skíta á sig, en hvað veit ég? Ég er nú einusinni bara stelpa. Þurfti að draga bílinn í gang nokkrum sinnum, alltaf jafn fyndið þegar það drapst á bílnum. Svo var haldið heim þegar klukkan var farin að ganga 4. Var ég komin heim um hálf 4 - 4 leytið og þá hófst leytin að lyklinum sem fannst ekki. Eftir klukkutíma leit gafst ég upp á því að finna helvítis lykilinna og vildi ekki vekja alla í húsinu með því að banka þannig ég hennti bara nokkrar úlpur niður á gólf og svaf þar (mjög illa reyndar, en ég svaf þó) í nokkra klukkutíma þangað til ég bankaði um átta leytið og dreif mig beinasta leið uppí rúm að sofa og svaf nánast í allan dag. Vaknaði svo og las tvær heilar bækur, ákvað þá að efna til bloggsíðu.

Nokkrar pælingar í endann, svona til að ljúka þessu bloggi.

Hvernig væri það þannig að fólk þurfti ekki að vera svona svakalega ruglandi, sífellt að fokkast í hausnum manni þangað til maður veit hvorki upp né niður. Persónulega myndi ég elska það ef fólk myndi bara segja eins og hlutirnir væru, í staðinn fyrir að láta mann halda hitt og þetta. Að vísu myndi margt óskemmtilegt koma í ljós, en fólk myndi að minnsta kosti vita sannleikann í staðinn fyrir að vera "hlaupandi um eins og hauslausar hænur"

Svo er líka þetta með framburðinn. Mín er orðin þónokkuð harðmælt eftir dvölina í höfuðborg norðurlands og svo virðist sem að austfirðingarnir sem ég þekki geta ekki sætt sig við það að ég tali í alvörunni svona, halda bara að ég sé að fokkast í þá eða eitthvað. Að tala svona venst alveg helvíti fljótt og ég get ekkert gert að því, enda hef ég enga löngun til þess. Ég get varla talað án þess að það sé gert stöðugt grín af mér og ekki skil ég afhverju. So what, ég tala aðeins öðruvísi en ég gerði. Cry me a river, build a bridge and get the fuck over it. Fáránlegt að mínu mati.

Eitt enn að lokum. Ein fyrsta spurningin sem ég fékk frá vin þegar ég hitti hann var "hvað ertu búin að ríða mörgum þarna fyrir norðan?" Hvað er málið með spurningar eins og þetta? Hverju máli skiptir það hvort ég hafi riðið 1 eða 10? Ég er enþá nokkurn veginn sama mannskjan, aðeins breytt samt sem áður. Fáránlegt hvað fólk heldur. Ohh, og líka þetta með vini mína fyrir norðan. Ég minntist á hann Gimma, meðal annars, og núna halda þónokkuð margir greinilega að ég sé einhver skítapakk, dópisti og hóra í þokkabót. Hvernig í andskotanum fær fólk því úr "ég þekki gaur sem er svona." Ég ætla ekki að fara út í það sem ég sagði en fólk sem þekkir hann veit hvað ég meina.

Þá er bara skella sér að sofa, enda er ég komin með hinn argasta hausverk!

Ég kveð að sinni.

.Merenia.

.ily.

16. desember 2007 klukkan 08:21
Merenia Kristín Hrafnkelsdóttir
9 athugasemdir

Síða 2 af 2

Mímí

Blogg?

Andvaka.

Jæja, ný síða!

Aðalvalmynd

Prófíll

Auglýsing

Innskráningar kubbur

Prófíll

<3